Kliknij tutaj --> 🎍 choroby tkanki łącznej forum

3. Choroby skóry. Niemal każdy z nas miał do czynienia z różnego rodzaju zmianami skórnymi i chorobami. Do najbardziej znanych chorób skóry można zaliczyć trądzik. Najczęściej jest spotykany u nastolatków w okresie dojrzewania. Trwająca w organizmie burza hormonów sprawia, że na naszej skórze pojawiają się ropne wykwity. Kolagenoza to potoczna nazwa grupy przewlekłych układowych chorób tkanki łącznej (UChTŁ). Są to choroby autoimmunizacyjne (autoimmunologiczne lub choroby z autoagresji), co oznacza, że organizm produkuje przeciwciała przeciw własnym komórkom, uważając je za obce. Choroby te atakują różne organy i dają różne objawy. 12.55-13.15 Rola infekcji i immunizacji w patogenezie autoimmunologicznych chorób stawów i tkanki łącznej – dr hab. n. med. Joanna Makowska. 13.15-13.35 Rola mikrobiomu w chorobach zakaźnych i nie tylko – dr hab. n. med. Michał Kukla przeciwciała przeciwjądrowe, ANA (ich obecność we krwi może świadczyć o tym, że objaw Raynauda jest manifestacją układowej choroby tkanki łącznej; ponieważ jednak 2 proc. populacji ma przeciwciała ANA, nie jest to kryterium, na podstawie którego można jednoznacznie potwierdzić chorobę), kapilaroskopia. Elżbieta | 2011-10-20 15:34. Droga Małgorzato ja choruj już 10 lat.Objawy były trudne do wykrycia.Głównym lekarzem prowadzącym jest reumatolog.Jest diagnoza Reynolda ,Sklerodermia,Choroba układowa tkanki łącznej,Sjogrena a teraz doszedł Toczeń układowy.Jest to zespół nakładania się chorób.Robiono mi wyniki na ciała przeciw jądrowe i wyszły złe .Polecam wybrać się do Site De Rencontre Millionnaire En France. wszystkie Ginekologia Ortopedia Neurologia Dietetyka więcej Kolagenoza a trudności w gojeniu ran Dzien dobry,jestem Kobieta w wieku 41 Lat moim pytaniem jest czy przy chorobie Kolagenoza(nie jest stwierdzona która z odmian) (zażywam od 2 Lat tabletki quenzyl i witamine D3 ) moge poddać sie operacji plastycznej piersi? lekarz chirurgii plastycznej który miałby... Wysokie płytki przy M35 Choruję przewlekle na M35. Biorę Metypred4mg. Od kilku mies żle się czuję reumatolog twierdzi, że to nie od zlewne poty głowy, aż kapie ze mnie, nawet w nocy, czuję się wyniki leukocytoza 16 tys, PLT 617tys. Tak wysokich... Choroba tkanki łącznej i zapalenie naczyń skóry Mam dg choroba tk łacznej nakladajaca sie. Obecnie biore Azathiopryne mam stwierdzone leukocytoklastyczne zapalenie naczyń lat temu zajeta byla tylko jedna stopa, pozniej druga. Wyciszylo sie gdy ponad rok brałam Metypred. Obecnie sa przeciwskazania do brania Jak chronić oczy przy chorobie układu tkanki łącznej? Mam nadwrażliwość na słońce przez chorobę ukl. Tkanki łącznej (prawdopodobnie toczeń).. chciałabym chronić oczy ponieważ muszę je mruzyc, poza tym trochę bolą i lzawia. Jak to zrobić? Dodam ze noszę korekcyjne okulary - wada nie jest wina tocznia. Choroba tkanki łącznej i złe samopoczucie Od8 latMam Dg Chorobe TkankiŁacznej Nakladajaca Mialam Usowane Guzki Reumatoidalne Zbadan Analitycznych Nic Konkretnego Nie Wychodzi Plt630tys AnemiaLeuk16tys Obecnie CzujeSieKiepsko RanoDlonie MamPopychniete Wszystko MiLeci Zrak Na Rzruch Potrzebuje Ok40minOdKilku DniBoli Mnie Maly Staw Wpaliczku Jest Obrzekniety Biore Odkilku Mies... Przewlekła leukopenia i mieszana choroba tkanki łącznej Witam! Od prawie 10 lat leczę się na mieszaną chorobę tkanki łącznej. Przez cały ten okres jestem na sterydoterapi, próbowano również Metotreksat, Quensyl... Moje leukocyty są strasznie niskie- 2,2tys/ul. Co zrobić aby wyjść z ciągnącej się leukopeni? Od stycznia mam... Przeciwciała ANA a ryzyko chorób nowotworowych Przeciwciała ANA 1:640 jąderkowe 1:320 ziarniste (norma lab. 1:160 graniczne 1:320 dodatnie), ujemny panel ENA. Moja mama chorowała i zmarła na toczeń/MCTD, toczeń występował też wcześniej w jej rodzinie. Sam nie mam żadnych objawów, krew, rtg klatki, usg... Przeciwciała ANA2 a leczenie sanatoryjne Witam,proszę mi powiedzieć,dlaczego wystąpienie p/ciał p/jądrowych/ /ANA2 w typie swiecenia ziarnistym i mianie160 wyklucza leczenie sanatoryjne,taką dostałam odpowiedź od lekarza reumatologa a w szpitalu korzystałam z DKF-u i poważaniem Maria Choroby tkanki łącznej (kolagenozy) to schorzenia prowadzące do zmian w obrębie jej komórek. Różne struktury tkanki łącznej narażone są więc na wystąpienie stanu zapalnego. Mimo to właściwa diagnoza oraz zastosowanie szybkiego leczenia zapewnia skuteczne wyeliminowanie lub zmniejszenie przykrych objawów choroby. Tkanka łączna Tkanka łączna znajduje się w sercu, płucach, nerwach, skórze, kościach oraz naczyniach krwionośnych. Jej celem jest ochrona oraz spajanie narządów wewnętrznych. Należy podkreślić, że podłoże chorób tkanki łącznej może mieć różne rodzaje. Mogą wynikać z zaburzeń układu odpornościowego, hormonalnego, mieć charakter genetyczny lub środowiskowy. Choroby tkanki łącznej Wśród najczęściej występujących chorób tkanki łącznej zalicza się: reumatoidalne zapalenie stawów (RZS); toczeń rumieniowaty układowy; choroba Dupuytrena; twardzina układowa; rumień guzowaty. 1. Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS). Reumatoidalne zapalenie stawów to choroba zapalna, w przebiegu której następuje uszkodzenie chrząstek, kości, więzadeł oraz ścięgien. Zmianom tym towarzyszy ból oraz obrzęk. Choroba wykazuje charakter przewlekły. Jej główną przyczyną są uwarunkowania genetyczne, zaburzenia ze strony układu odpornościowego, silny stres, palenie papierosów (osoby palące nałogowo należą do grupy ryzyka rozwoju choroby), płeć (kobiety chorują częściej niż mężczyźni). Choroba objawia się stanem podgorączkowym lub gorączką oraz dolegliwościami występującymi w symetrycznych stawach pod postacią bólu, obrzęku, zniekształceń oraz zesztywnień, które ograniczają ruchomość. Objawy dotyczą szczególnie stawów śródręczno-paliczkowych, nadgarstka, śródstopno-paliczkowych, kolanowych i ramiennych. Stan zapalny pojawia się w wewnętrznej wyściółce torebki stawowej, a następnie obejmuje cały staw oraz jego okolice. Zdecydowanie widocznym objawem reumatoidalnego zapalenia stawów są ich zniekształcenia, którym towarzyszyć mogą zaniki mięśniowe. Kolejny etap choroby powoduje niszczenie chrząstek oraz powierzchni stawowych czego efektem są zwichnięcia, zesztywnienia oraz unieruchomienia. Należy podkreślić, że reumatoidalne zapalenie stawów może dotyczyć głównych narządów wewnętrznych. Na skutek objawów choroby może rozwinąć się miażdżyca. W związku z tym u osób chorych istnieje zwiększone ryzyko niewydolności serca oraz chorób naczyń krwionośnych. Postępujący rozwój miażdżycy ściśle powiązany jest ze stanem zapalnym toczącym się w organizmie. 2. Toczeń rumieniowaty układowy. Toczeń rumieniowaty układowy to choroba autoimmunologiczna, dotycząca głównie kobiet. Cechuje się występowaniem zarówno zaburzeń humoralnych jak i komórkowych. Należy podkreślić, że w przebiegu choroby mogą występować poważne zmiany w narządach wewnętrznych. Toczeń rumieniowaty układowy charakteryzuje się różnorodnym obrazem klinicznym, który uwarunkowany jest poziomem zajęcia narządów wewnętrznych oraz skóry. Zmiany skórne wykazują charakter rumieniowy, czasami ostro zapalny w obrębie policzków (efekt motyla). Choroba może przebiegać również w sposób ostry w towarzystwie podwyższonej temperatury, silnych bólów stawów oraz niewydolności narządów (serce, nerki, płuca). Leczenie polega na podaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych, kortykosteroidów lub leków przeciwmalarycznych. 3. Choroba Dupuytrena. Choroba Dupuytrena nazywana jest również przykurczem Dupuytrena, która objawia się skróceniem lub pogrubieniem rozcięgna dłoniowego, w efekcie czego następuje: pogłębienie zgięciowe palców (palec IV i V); guzki oraz zgrubienia podskórne na dłoniowej stronie ręki; problem z odwodzeniem i prostowaniem palców; pojawienie się włóknistych pasm, które upośledzają funkcje ręki. Leczenie obejmuje terapię farmakologiczną, operację lub rehabilitację. Leczenie nieoperacyjne polega na podaniu choremu kolagenazy (enzym), której celem jest rozpuszczenie pasm tkanek powodujących przykurcz. Preparat podaje się w tkankę chorą z udziałem badania USG. Po zabiegu zalecana jest terapia manualna u fizjoterapeuty w celu prawidłowego wyprostowania palców. 4. Twardzina układowa. Twardzina układowa jest przewlekłą chorobą tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym. Charakteryzuje się postępującym włóknieniem skóry, naczyń krwionośnych oraz narządów wewnętrznych tj. nerki, płuca, serce czy przewód pokarmowy. Ponadto w przebiegu choroby następuje spadek dopływu krwi do tkanek narządów powodując zaburzenie ich funkcjonowania. Objawy choroby przybierają postać zgrubiałej, twardej skóry. W kolejnym etapie dochodzi do utraty jej elastyczności, które prowadzą do zgrubień. Na skutek tego naczynia krwionośne nie spełniają swojej funkcji, ponieważ nie są w stanie doprowadzić odpowiedniej ilości krwi do narządów. Efektem tego jest uszkodzenie narządów przez spadek dopływu krwi. Twardzina układowa częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Wyróżnia się twardzinę: ograniczoną – rozwija się powoli, jej objawem jest napadowy skurcz naczyń krwionośnych dłoni, który powoduje zimno lub stres. W kolejnym etapie dochodzi do wystąpienia zmian skórnych, stwardnienia tkanki łącznej, skóry oraz tkanki podskórnej (w tym również tkanek głębokich). Należy podkreślić, że twardzina ograniczona nie dotyczy narządów wewnętrznych; uogólnioną – wykazuje gwałtowny przebieg oraz bardziej intensywny charakter. Zmiany na skórze obejmują dłonie, ramiona, uda oraz tułów. Odmiana atakuje narządy wewnętrzne tj. serce, płuca, nerki, przewód pokarmowy. Twardzina układowa jest chorobą nieuleczalną, a zmiany jakie daje na ciele się nieodwracalne. W związku z tym leczenie obejmuje łagodzenie objawów oraz zapobieganie występowania powikłań. Chory przyjmuje leki przeciwbólowe oraz rozszerzające naczynia krwionośne. Aby zwiększyć sprawność ruchową pacjenta lekarz zaleca wizytę u fizjoterapeuty. Bardzo ważne jest również ograniczenie przez pacjenta czynników wpływających na skurcz naczyń (palenie papierosów, zimno czy stres). 5. Rumień guzowaty. Rumień guzowaty należy do jednych z odmian rumienia. Wykazuje charakter zapalny i dotyczy szczególnie tkanki tłuszczowej znajdującej się pod skórą. Dolegliwości mogą wywołać zakażenia wirusami, bakteriami, pasożytami oraz niektórymi lekami (przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, tetracykliny, sulfonamidy, salicylany). Należy podkreślić, że rumień guzowaty może być następstwem innych chorób sarkoidozy, gruźlicy, toksoplazmozy, mononukleozy, wrzodziejącego zapalania jelita grubego. Ponadto do rozwoju rumienia guzowatego mogą przyczynić się: stres, ciąża (koniec I i początek II trymestru), niska odporność organizmu, zmęczenie. Początkowo rumień guzowaty objawia się złym samopoczuciem, podwyższoną temperaturą, bólem gardła oraz rozwolnieniem. Dodatkowo zanim pojawiają się charakterystyczne dla rumienia guzowatego guzki mogą występować obrzęki oraz bóle stawów. Osoby chore początkowo nie biorą pod uwagę rozwoju stanu chorobowego, mogę jedynie podejrzewać lekkie przeziębienie. Z upływem czasu na skórze pojawiają się podskórne guzki, które stanowią charakterystyczny objaw rumienia guzowatego. Objawy lokalizują się na powierzchni podudzi, swą wielkością osiągają średnicę nawet kilku centymetrów. Zmiany mogą się ze sobą zlewać powodując, że objawy skórne osiągają rozmiar 10 cm. Guzki rumienia guzowatego przypominają swoim wyglądem siniaki i podobnie jak one, są bolesne. Leczenie rumienia guzowatego jest procesem czasochłonnym. Ulgę w dolegliwościach bólowych przynosi maść ichtiolowa oraz maść metanabolowa. W przypadku braku skuteczności metody lekarz może zlecić kortykosteroidy. Bibliografia Ciupińska M., Eris I., Frydrych A., Kosmetologia Pielęgnacyjna i Lekarska, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2010. Polecane produkty: Kolagen naturalny - skóra i stawy Kolagen od bioalgi to naturalny, najwyższej jakości hydrolizat kolagenu. Jest to najważniejsze białko, które wpływa na jakość skóry. Jego odpowiednia ilość zapobiega powstawaniu zmarszczek, cellulitu, rozstępów, ... Zobacz więcej... Kwas hialuronowy tabletki Kwas hialuronowy znajduje się w skórze, dzięki czemu czyni ją gładką, elastyczną i bez zmarszczek. Z wiekiem jego ilość jednak maleje i należy dostarczać go do organizmu, aby uzupełnić powstające braki … Zobacz więcej... Zgodnie ze swoją misją, Redakcja dokłada wszelkich starań, aby dostarczać rzetelne treści medyczne poparte najnowszą wiedzą naukową. Dodatkowe oznaczenie "Sprawdzona treść" wskazuje, że dany artykuł został zweryfikowany przez lekarza lub bezpośrednio przez niego napisany. Taka dwustopniowa weryfikacja: dziennikarz medyczny i lekarz pozwala nam na dostarczanie treści najwyższej jakości oraz zgodnych z aktualną wiedzą medyczną. Nasze zaangażowanie w tym zakresie zostało docenione przez Stowarzyszenie Dziennikarze dla Zdrowia, które nadało Redakcji honorowy tytuł Wielkiego Edukatora. Sprawdzona treść data publikacji: 21:05, data aktualizacji: 21:57 Konsultacja merytoryczna: Lek. Beata Wańczyk-Dręczewska ten tekst przeczytasz w 4 minuty Twardzina układowa (in. sklerodermia, SSC) to przewlekła choroba tkanki łącznej, o podłożu autoimmunologicznym. Choroba atakuje skórę, narządy wewnętrzne oraz naczynia krwionośne. Sklerodermia powoduje włóknienie skóry i narządów wewnętrznych, co w efekcie prowadzi do ich uszkodzenia. Sprawdź, jakie są przyczyny i objawy twardziny układowej. Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Twardzina układowa – charakterystyka Twardzina układowa – przyczyny Twardzina układowa – objawy Twardzina układowa – twardzina miejscowa Twardzina układowa – rodzaje Twardzina układowa – leczenie Twardzina układowa – charakterystyka Twardzina układowa (ang. systemic sclerosis, skrót SSc) jest jedną z chorób autoimmunologicznych, która dotyka komórki tkanki łącznej. To rzadka, przewlekła choroba o niejednostajnym przebiegu. Charakteryzuje ją postępujące włóknienie skóry, naczyń krwionośnych i narządów wewnętrznych: nerek, płuc, serca, przewodu pokarmowego. Spada dopływ krwi do tkanek narządów, co uszkadza ich strukturę i zaburza funkcjonowanie. Szacuje się, że zachorowalność w ciągu roku na świecie wynosi między 4-12 osób na milion. W Polsce choruje około 10 tysięcy osób. Częściej twardzina układowa dotyka kobiet niż mężczyzn. Ponad 80% chorych to kobiety. Najwięcej zachorowań występuje między 30 a 50 rokiem życia. Są przypadki zachorowań również u dzieci. Twardzina układowa – przyczyny Przyczyny twardziny układowej są wciąż jeszcze nie do końca zbadane. Niektóre badania wskazują na podłoże: genetyczne, autoimmunologiczne oraz hormonalne. Sugerują, że choroba częściej rozwija się u osób, które w rodzinie mają przypadki zachorowań na choroby autoimmunologiczne oraz hormonalne. Inne badania wykazują możliwy wpływ czynników zewnętrznych, szczególnie substancji szkodliwych. Wśród nich wymienia się: benzen, ksylen, chlorek winylu, silikon, toluen, krzem. Twardzina układowa – objawy Sklerodermia charakteryzuje się pogrubieniem, utwardzeniem skóry. Kolejnym etapem jest utrata elastyczności, co prowadzi do zwłóknień. Ten sam proces dotyka narządy wewnętrzne i naczynia krwionośne. Uszkodzone naczynia nie spełniają swej funkcji, bo nie są w stanie doprowadzić odpowiedniej ilość krwi do narządów. W efekcie narządy zostają uszkodzone, zarówno przez proces włóknienia, bliznowacenia oraz na skutek spadku dopływu krwi. Choremu towarzyszą silne dolegliwości bólowe stawów i mięśni, szczególnie rąk i stawów kolanowych. Pojawiają się też inne dolegliwości, w zależności, które narządy wewnętrzne zostały zaatakowane przez twardzinę układową. Twardzina układowa – twardzina miejscowa Sklerodermia może przybierać różne formy, od lekkiej do ciężkiej, w zależności od miejsca występowania. I tak twardzina miejscowa charakteryzuje się tym, że zmiany dotykają głównie skóry i tkanek najbliżej położonych (czyli tkanki tłuszczowej, mięśniowej, rzadziej kostnej). W zależności od głębokości bliznowaciejących zmian mogą wystąpić przykurcze w stawach. Typowym objawem twardziny miejscowej jest blizna na skórze głowy, która przypomina bliznę po cięciu szablą. Twardzina układowa – rodzaje Możemy wyróżnić dwie formy twardziny: postać ograniczoną i postać uogólnioną. Twardzina układowa ograniczona – choroba rozwija się powoli, ale nieustannie. Często pierwszym objawem choroby jest objaw Raynauda, czyli napadowy skurcz naczyń krwionośnych palców dłoni, wywoływany najczęściej przez zimno lub stres. Następnie dochodzi do powstania zmiany skórnych, stwardnienia tkanki łącznej, skóry i tkanki podskórnej oraz tkanek głębokich. Ta postać twardziny nie dotyka narządów wewnętrznych. Chory odczuwa przykurcze i ból w stawach oraz osłabienie siły mięśniowej. Pacjent doskwiera niedokrwienie palców, zblednięcie skóry, drętwienie i uczucie mrowienia, a także ból. Objawy twardziny mogą być mylone z RZS, ale obie choroby mogą występować równocześnie. Po wielu latach w przebiegu tej postaci choroby mogą pojawić się problemy z przełykiem, nadciśnienie płucne albo marskość wątroby. Twardzina układowa uogólniona – ta postać ma bardziej intensywny i gwałtowny przebieg. Zmiany skórne rozwijają się szybko. Postać zaawansowana rozwija się w ciągu 3-6 lat. Zmiany skórne obejmują dłonie, ramiona, uda i tułów. Jednocześnie pacjent zauważa pojawienie się objaw Raynauda. Choroba atakuje też narządy wewnętrzne: płuca, serce, nerki i przewód pokarmowy. Twardzina układowa – leczenie Twardzina układowa jest chorobą nieuleczalną. Zmiany chorobowe są nieodwracalne. Leczenie twardziny układowej polega na złagodzeniu objawów choroby i zapobieganiu powikłań. Pacjent objęty jest leczeniem przez reumatologa. Choremu podaje się leki przeciwbólowe oraz leki hamujące rozwój twardziny układowej. Łagodzi się również objawy ze strony narządów wewnętrznych. Objawy Raynauda leczy się lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne. W celu poprawy sprawności ruchowej zaleca się fizykoterapię i ćwiczenia. Chory musi również wyeliminować czynniki, które powodują skurcz naczyń (palenie tytoniu, zimno, stres). Treści z serwisu mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie. RZS choroby skóry choroby autoimmunologiczne alergiczne choroby skóry skóra dojrzała Twardzina układowa - choroba, która "zabiera twarz". Czym jest i jak wygląda jej diagnostyka? Twardzina układowa jest rzadką chorobą o podłożu autoimmunologicznym, na którą cierpi ok. 2,5 mln osób na całym świecie. Schorzenie 4 razy częściej pojawia się u... Marzną ci dłonie? To może być reumatyzm – Na dworze robiło się chłodniej i od razu siniały mi palce. To był początek choroby, ale o tym nie wiedziałam – wspomina Kamila. Diagnoza przyszła późno, bo... Edyta Kolasińska-Bazan Przełom w leczeniu grzybic układowych O leczeniu grzybic układowych i pracy nad nowymi lekami rozmawiamy z prof. Edwardem Borowskim, specjalistą w zakresie chemii leków i odkrywcą pierwszego w Polsce... Twardzina skóry Twardzina jest chorobą skóry, której głównym objawem jest jej miejscowe stwardnienie, poprzedzone obrzękiem. Jest to spowodowane nadmiernym gromadzeniem się... Matylda Mazur Ciąża w twardzinie układowej Czy przy twardzinie układowej zajście w ciążę jest bezpieczne? Lek. Grzegorz Rozumek Powikłania COVID-19. Organizm może atakować sam siebie. Skutkiem nawet martwica Zakażenie COVID-19 może sprawić, że organizm zaatakuje sam siebie - twierdzą naukowcy z Chicago. Skutkiem tego mogą być problemy reumatologiczne, wymagające... Monika Mikołajska Wskazówki dla osób uczulonych na roztocze Roztocze to niewidoczne gołym okiem pajęczaki, które dobrze rozmnażają się w wyższych temperaturach. Czynnikiem uczulającym są ich odchody, które unoszą się w... Co jest wskazaniem do zrobienia testów alergicznych? Testy alergiczne są wykonywane coraz częściej, co wynika z powodu przybywających osób, które cierpią z powodu alergii. Wyróżniamy kilka rodzajów badań... Grażyna Suchora Alergia - uczulające alergeny Nigdy dotąd nie mieliśmy problemu z alergią? To wcale nie znaczy, że te problem nas nie dotyczy. Być może nie dotyczy chwilowo – bo alergikiem można zostać w... Alergiczne choroby skóry Alergia to nabyta, zmieniona odczynowość na swoisty alergen. Chociaż predyspozycja do alergii często ma podłoże rodzinne, to nie dziedziczy się ani alergii na... Jadwiga Bogdaszewska-Czabanowska Choroby tkanki łącznej zaliczane są do chorób o podłożu autoimmunologicznym. Zmiany powstają w wyniku rozwijających się stanów zapalnych w stawach, strukturach okołostawowych oraz kościach. W zależności od zaawansowania choroby, mogą dotyczyć kręgosłupa, stawów biodrowych, kolanowych, skokowych, stawu ramiennego, łokciowego, skokowego a także stawów międzypaliczkowych. W chorobach tkanki łącznej możemy zaobserwować objawy ogólne (mało specyficzne) oraz objawy narządowe. 1. Objawy ogólne chorób tkanki łącznej: spadek masy ciała;osłabienie;gorączka;nocne poty. 2. Objawy narządowe chorób tkanki łącznej w przypadku zajęcia: narządu ruchu – bóle i sztywność stawów, ograniczenie ruchomości, obrzęk i zaczerwienienie stawów, skóry oraz tkanki podskornej, guzki reumatoidalne;nerek – białkomocz, mocznica, niewydolność nerek;mięśnia sercowego – niewydolność naczyń, zawał serca, udar mózgu;płuc – wysięk w opłucnej;układu nerwowego – padaczka, zaburzenia psychiczne. Rozpoznanie chorób tkanki łącznej W celu rozpoznania chorób tkanki łącznej, oprócz badania lekarskiego i przeprowadzenia wywiadu chorobowego należy wykonać: badania laboratoryjne ( morfologia krwi, OB, RF, CRP, anty-CCP);badania obrazowe (tomografia komputerowa, ultrasonografia, RTG). Etiopatogeneza chorób tkanki łącznej Jednoznaczna klasyfikacja chorób tkanki łącznej jest trudna, nadal nie jest do końca poznana ich etiopatogeneza. American Rheumatological Association proponuje następujący podział: © adiruch / 123RF 1. Układowe choroby tkanki łącznej: reumatoidalne zapalenie stawów młodzieńcze przewlekłe zapalenie stawów toczeń rumieniowaty układowytwardzina układowazapalenie wielomięśniowe, zapalenie skórno-mięśniowe martwicze zapalenie naczyń i inne waskulopatie zespół Sjögrena zespoły nakładania 2. Zapalenia stawów z towarzyszącym zapaleniem kręgosłupa zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupazespół Reitera łuszczycowe zapalenie stawów zapalenie stawów towarzyszące przewlekłym zapalnym chorobom jelit 3. Choroba zwyrodnieniowa stawów 4. Zapalenie stawów, zapalenie pochewek ścięgien i kaletek maziowych towarzyszące zakażeniu bezpośrednie zakażenie stawówreaktywne zapalenie stawów 5. Choroby metaboliczne i gruczołów dokrewnych, którym towarzyszą choroby stawów nowotwory zaburzenia nerwowo-naczyniowe choroby kości i chrząstek zmiany pozastawowe różne zaburzenia Leczenie chorób tkanki łącznej Leczenie farmakologiczne (niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, steroidy);Fizjoterapia (fizykoterapia, kinezyterapia, masaż leczniczy);Aktywność fizyczna – w zależności od zaawansowania zmian, trening powinien być dobrany indywidualnie, aby nie obciążać za bardzo zmienionych chorobowo miejsc. Celem jest zachowanie właściwej funkcji stawów, zapobieganie sztywności oraz powstawaniu przykurczów w – ma na celu dostarczenie odpowiedniej ilości substancji odżywczych, niezbędnych do budowy oraz regeneracji struktur stawowych. W przypadku planowania leczenia żywieniowego w chorobach tkanki łącznej należy zwrócić uwagę nie tylko na odpowiednią podaż składników odżywczych odpowiedzialnych za budowę oraz regenerację struktur stawowych, ale również wziąć pod uwagę ryzyko rozwoju wielu powikłań, które często towarzyszą chorobom o podłożu autoimmunologicznym. Dietoterapię trzeba zaplanować tak, aby korzystnie wpływała na ogólny stan zdrowia i zapobiegała rozwojowi chorób ze strony układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, choroba niedokrwienna serca – utrudniają krążenie w naczyniach, a przez to dostarczanie substancji odżywczych, które są niezbędne do odbudowy i regeneracji struktur stawowych); niewydolności nerek, zmianom skórnym. Tłuste ryby (łosoś, halibut, makrela) Zapewniają odpowiednią podaż wielonienasyconych kwasów tłuszczowych z rodziny n-3, poprzez odpowiednią zawartość EPA i DHA działają przeciwzapalnie, obniżając poziom PGE2, leukotrienu LTB4 oraz czynnika TNF – które są antagonistami procesu zapalnego. Zmniejszają ryzyko aterogenezy, w wyniku której dochodzi do pogrubienia ściany naczyń i powstawania blaszki miażdżycowej, działają również kardioprotekcyjnie. Kwasy omega-3 zawarte w tłustych rybach neutralizują w przemianach metabolicznych prozapalny kwas arachidonowy, dlatego zaleca się spożywać ryby przynajmniej 2-3 razy w tygodniu, ok. 150-200g; są źródłem jodu, wapnia i witaminy D, która zwiększa przyswajalność wapnia; zawierają dobrze przyswajalne, pełnowartościowe białko. Orzechy włoskie Oprócz kwasów n-3 zawierają także witaminę E, która ma właściwości przeciwapalne. © ALFREDO COSENTINO / 123RF Oleje roślinne (oliwa z oliwek, olej lniany) Dzięki zawartości nie tylko omega-3, ale także kwasu oleinowego mogą mieć korzystny wpływ na funkcjonowanie i ruchomość stawów. Antyoksydanty (karotenoidy, witamina E, witamina C, selen, cynk) Mają zdolność do hamowania procesów powstawania reaktywnych form tlenu, które tworzą się w zmienionych chorobowo stawach. Karotenoidy Zawierają zeaksantyny oraz kryptoksantyny, które usuwają wolne rodniki nasilające powstawanie stanów zapalnych w obrębie tkanki łącznej, wpływają na opóźnianie starzenia się stawów, a także zapobiegają zwyrodnieniom. Doskonałym źródłem karotenoidów są warzywa i owoce. Należy jednak pamiętać, że ich wchłanianie zachodzi przy udziale tłuszczu, dlatego aby zwiększyć ich absorpcję warto do posiłku dodać np. olej roślinny lub siemię lniane, które zawiera także działającą przeciwzapalnie witaminę E. Kwas askorbinowy Występuje głównie w warzywach (marchew, brokuły, sałata, kapusta, , buraki, seler, warzywa strączkowe, kiełki) i owocach (czarna porzeczka, cytrusy, borówki, żurawina), najlepiej je spożywać w postaci surowej lub gotowanej al dente. Odpowiednia podaż witaminy C jest niezbędna w przypadku chorób tkanki łącznej, ponieważ bierze udział w procesie syntezy kolagenu. Flawonoidy Mają pozytywny wpływ na ściany naczyń włosowatych, wpływając na ich uszczelnienie poprzez hamowanie aktywności enzymów proteolitycznych, co w konsekwencji prowadzi do zwiększenia ich elastyczności oraz wzmocnienia tkanki łącznej w śródbłonku naczyń. Działają również przeciwzapalnie poprzez hamowanie przemian kwasu arachidonowego zapobiegając przy tym powstawaniu prozapalnych prostaglandyn. Flawonoidy możemy znaleźć w wielu roślinach: jasnota biała, skrzyp polny, miłorząb japoński, nawłoć pospolita, a także w owocach cytrusowych, warzywach (brokuły, papryka, pomidory), roślinach strączkowych, herbacie, czerwonym winie i yerba mate. Najbardziej znanym flawonoidem jest kwercetyna i jej glikozydy. Kwercetyna (cebula) i allicyna (czosnek) – mają właściwości przeciwzapalne, bakteriobójcze, działają żółciopędnie i przeciwmiażdżycowo, wpływają na obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, ograniczają wytwarzanie powstających podczas stanu zapalnego tkanki łącznej prostaglandyn i leukotrienów. Zioła Bazylia, imbir, kurkuma, anyż, cząber, szałwia, mięta – wpływają pobudzająco na pracę przewodu pokarmowego, wspomagają trawienie i przemianę materii. W niewielkim stopniu mogą również działać przeciwobrzękowo. Żelatyna Badania pokazują, ze skuteczne w przypadku regeneracji stawów mogą być produkty zawierające żelatynę (galaretki owocowe, mięsne, rybne). Nabiał Mleko i produkty mleczne, chude sery i twarogi zawierają białko, które jest składnikiem budulcowym kości i stawów. Produkty pełnoziarniste (razowe) Zawierają więcej błonnika niż produkty pszenne, co wpływa korzystnie na wskaźnik stanu zapalnego (CRP). Warto włączyć do diety grube kasze, płatki zbożowe, pełnoziarniste makarony, pieczywo razowe, brązowy ryż i otręby. © Ronnarong Thanuthattaphong / 123RF Eliminowanie stanu zapalnego Choroby tkanki łącznej mają podłoże autoimmunologiczne, dlatego ważne jest powiązanie diety z wytwarzaniem czynników prozapalnych i wyeliminowanie lub ograniczenie żywności zawierającej związki prowokujące do zwiększonego wytwarzania cytokin prozapalnych. Istnieją zatem również produkty, które należy ograniczyć u osób cierpiących na choroby tkanki łącznej: Jednym ze związków, które przyczyniają się do rozwoju stanu zapalnego jest kwas arachidonowy, jest to wielonienasycony kwas tłuszczowy należący do rodziny kwasów n-6. Spożywany w nadmiarze może działać prozapalnie oraz hamować przeciwzapalne działanie kwasów n-3. Produktami o niskiej zawartości kwasu arachidonowego są: mleko i produkty mleczne, chude sery i twarogi, tłuste ryby, produkty roślinne, oleje i tłuszcze zwierzęce – zbyt duża podaż powoduje zwiększenie ryzyka rozwoju chorób układu sercowo – naczyniowego (miażdżyca, nadciśnienie tętnicze). Nasycone kwasy tłuszczowe wpływają także na zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego, co utrudnia wchłanianie niezbędnego do odbudowy stawów proste – wpływają na wzrost masy ciała i rozwój otyłości, która może nasilać objawy w przypadku chorób tkanki – nadmiar soli może przyczyniać się do rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego oraz powodować nadmierne wypłukiwanie z organizmu wysokoprzetworzone – ciasta, chipsy, gotowe dania, fast-foody, które mogą wpływać na powstawanie wolnych rodników działających destrukcyjnie na stawy. Kofeina – wpływa negatywnie na przyswajalność wapnia, zmniejsza jego kawa i herbata – mogą zmniejszać przyswajalność białka oraz nasilać utratę wapnia z organizmu. Choroby tkanki łącznej nadal stanowią wyzwanie dla współczesnej medycyny. Jednak ciągłe badania i odkrycia zwiększają szansę na opracowanie innowacyjnej terapii, która pomoże w leczeniu chorób o podłożu autoimmunologicznym oraz będzie zpaobiegała rozwojowi powikłań. Bibliografia: Zdrojewicz Z.,Adamek M., Machelski A., Wócik E., The influence of fatty acids (omega) contained in fish on the man organism, Katedra i Klinika Endokrynologii, Diabetologii, Wydział Lekarski, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich, Wrocław, Med Rodz 2015; 3(18): 137-143Sicińska P., Pytel E., Kurowska J., Koter-Michalak M., Suplementacja kwasami omega w różnych chorobach, Postepy Hig Med Dosw (online), 2015; 69: 838-852Krajewska-Włodarczyk M., The gastrointestinal tract microbiom in connective tissue diseases, Przegląd Lekarski 2017 / 74 / 2Sébastien Lucas, Yasunori Omata, Jörg Hofmann, Martin Böttcher, Aida Iljazovic, Kerstin Sarter, Olivia Albrecht, Oscar Schulz, Brenda Krishnacoumar, Gerhard Krönke, Martin Herrmann, Dimitrios Mougiakakos, Till Strowig, Georg Schett, Mario M. Zaiss. Short-chain fatty acids regulate systemic bone mass and protect from pathological bone loss. Nature Communications, 2018; 9 (1)Grzymisławski M., Gawęcki J., Żywienie człowieka zdrowego i chorego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2015Petersson S., Philippou E., Rodomar C., Nikiphorou E., The Mediterranean diet, fish oil supplements and Rheumatoid arthritis outcomes: evidence from clinical trials, Autoimmunity Reviews Volume 17, Issue 11, November 2018, Pages 1105-1114Skotnicka M., Role of herbs in nutrition of elderly people – a pilot study, Probl Hig Epidemiol 2013, 94(3): 635-638Bout-Tabaku S., General Nutrition and Fitness for the Child with Rheumatic Disease, Pediatric Clinics of North America Volume 65, Issue 4, August 2018, Pages 855-866Mehra P., Henry CH., Giglou KR., Temporomandibular Joint Reconstruction in Patients With Autoimmune/Connective Tissue Disease, J Oral Maxillofac Surg. 2018 Aug;76(8):1660-1664I. Zimmerman-GórskaI., Postępy Reumatologii Klinicznej, s. 43-50; Warszawa 2014; Wydawnictwo Lekarskie PZWL; ISBN 978-83-200-4805-6 Fot.: Picture-Factory / Choroby tkanki łącznej to inaczej kolagenozy. Schorzenia te mogą prowadzić do osłabienia i uszkodzenia pracy ważnych narządów. Manifestują się różnorodnymi objawami. U ich podłoża leżą zaburzenia układu odpornościowego o charakterze autoagresji. Tkanka łączna jest szczególnym elementem budowy ludzkiego organizmu. Znajduje się w wielu narządach (np. w sercu i płucach) oraz nerwach, skórze, kościach i naczyniach krwionośnych. Ochrania i spaja narządy wewnętrzne. Wśród przykładowych chorób tkanki łącznej wymienia się toczeń rumieniowaty układowy, twardzinę układową (sklerodermię), zespół Sjogrena (zespół suchości), zapalenia naczyń, zapalenie wielomięśniowe i skórno-mięśniowe czy mieszaną chorobę tkanki łącznej (MCTD). Choroby tkanki łącznej – kolagenozy Choroby tkanki łącznej to inaczej kolagenozy, czyli przewlekłe, wielonarządowe schorzenia. Nazwa ta wywodzi się od jednego z głównych elementów wchodzących w skład tkanki łącznej, jakim są włókna kolagenowe. Cechą charakterystyczną w przebiegu tych schorzeń jest nierozpoznawanie przez organizm własnych komórek i postrzeganie ich jako obcych. W konsekwencji dochodzi do wytwarzania przeciwciał skierowanych przeciwko własnym komórkom. Przyczyny powstawania kolagenozy nie zostały do końca poznane. Przypuszcza się, że choroby tkanki łącznej rozwijają się w wyniku działania czynników: genetycznych, środowiskowych (szczepienia, infekcje wirusowe, leki immunogenne), immunologicznych, hormonalnych (wahania stężeń estrogenów i androgenów). Rodzaje chorób tkanki łącznej Choroby tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym to grupa zapalnych chorób o różnorodnej symptomatologii, o podłożu autoimmunologicznym, w których pierwotne zmiany patologicznie obejmują tkankę łączną. Wśród chorób tkanki łącznej wymienia się toczeń rumieniowaty układowy, twardzinę układową (sklerodermię), reumatoidalne zapalenie stawów, zespół Sjogrena (zespół suchości), zapalenie wielomięśniowe i skórno-mięśniowe, mieszaną chorobę tkanki łącznej (MCTD), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, zespół antyfosfolipidowy (zespół Hughesa), polimialgię reumatyczną, rumień guzowaty, zapalenie tkanki tłuszczowej, eozynofilowe zapalenie powięzi, nawracające zapalenie chrząstek i zapalenia naczyń. Wszystkie wymienione choroby mają kilka cech wspólnych, stąd ujmuje się je w jedną grupę. Objawy choroby tkanki łącznej Objawy pojawiające się w przebiegu chorób tkanki łącznej cechuje wielka różnorodność. W większości przypadków u chorych występuje podwyższona temperatura ciała, zmęczenie, osłabienie, utrata masy ciała, bóle, obrzęk i sztywność stawów, zapalenie stawów, tkliwość stawu na ucisk. U części chorych dojść może do osłabienia siły mięśniowej, pojawienia się bóli mięśniowych, ograniczeń ruchomości stawu. Zdarzają się też przypadki zapalenia nerwów obwodowych, zmian skórnych (pokrzywka, wysypka, objaw Raynaud, czyli początkowo blednięcie, a następnie sinienie palców kończyny górnej pod wpływem działania niskich temperatur), wypadania włosów. W sporadycznych sytuacjach występuje padaczka, udar mózgu, utrata przytomności, zapalenie nerek, suchość w jamie ustnej i nosie, wysiękowe zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, stany lękowe, depresje, dysfagia, nudności. Ponadto w przebiegu chorób tkanki łącznej często dochodzi do wykształcenia zespołów nakładania. Rozumie się je jako występowanie u tego samego chorego objawów spełniających kryteria diagnostyczne dwóch lub więcej jednostek chorobowych z grupy układowych chorób tkanki łącznej. Przykładowe zespoły nakładania stanowią: reumatoidalne zapalenie stawów + toczeń rumieniowaty układowy – Rhupus, twardzina układowa + zapalenie wielomięśniowe, twardzina układowa + toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów + twardzina układowa + toczeń rumieniowaty układowy + zapalenie wielomięśniowe bądź zapalenie skórno-mięśniowe – tworzą tzw. mieszaną chorobę tkanki łącznej (najczęściej występuje między 20 a 40 rokiem życia, zapadalność wśród kobiet jest około 4 razy większa niż wśród mężczyzn). Diagnostyka choroby tkanki łącznej Diagnostyka choroby tkanki łącznej opiera się na badaniach laboratoryjnych krwi, w których określa się poziom wskaźników zapalnych, leukocytozy czy swoistych dla danej choroby przeciwciał. Przykładowo w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów można oznaczyć czynnik reumatoidalny, przeciwciała przeciwjądrowe we krwi, przeciwciała antycytrulinowe, a w toczniu rumieniowatym przeciwciała przeciwjądrowe ANA. Przeprowadza się ponadto badanie rentgenowskie (RTG), neurologiczne EEG, EMG, rezonans magnetyczny, tomografię komputerową, badania obrazowe USG i echo serca. Lekarz może zlecić biopsję skóry, mięśni, ślinianek czy badanie płynu stawowego. Na czym polega leczenie choroby tkanki łącznej? Leczenie choroby tkanki łącznej opiera się na farmakoterapii. Choremu podaje się glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne, niesteroidowe leki przeciwzapalne i środki przeciwbólowe. Medykamenty te łagodzą stany zapalne i zapobiegają postępującym szybko zmianom destrukcyjnym. Pozytywne efekty przynoszą ćwiczenia, dieta, zaopatrzenie ortopedyczne i fizykoterapia. Każda kolagenoza różni się objawami, dlatego ważne jest leczenie przyczynowe. Zobacz film: Czym jest spastyczność mięśni? Źródło: 36,6 Bibliografia: 1. Puszczewicz M., Wielka Interna. Tom 9. Reumatologia, Warszawa, Medical Tribune Polska, 2011. 2. Musiej-Nowakowska E., Niezróżnicowana choroba tkanki łącznej i zespoły nakładania, W: Romicka Roztropowicz-Denisiweicz K. (red.), Zapalne choroby reumatyczne w wieku rozwojowym, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2005, s. 181–187. 3. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne : podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM, Kraków, Medycyna Praktyczna, 2006. 4. Putała-Pośpiech M., ROBAK E., Układowe choroby tkanki łącznej w ciąży - postępowanie terapeutyczne. Część 1: SLE, zespół antyfosfolipidowy, „Przegląd Lekarski”, 2012, 69(11), s. 1220–1225.

choroby tkanki łącznej forum